Verhaal achter de platenhoes – Songs from a Room (1969) – LEONARD COHEN

“Wat wil je nog meer. Je kijkt vanuit je huis op het Griekse eiland Hydra naar buiten. De zon schijnt en je hoort de zee in de verte ruisen. Op de kabels van een telefoonmast zitten wat vogels. Je hebt net een hele nacht doorgebracht met een leuke Noorse meid, Marianne. Je loopt naar de slaapkamer. Marianne is net wakker geworden en zit voor de gein achter je typemachine. Je pakt je fototoestel en maakt een foto van haar. Het leven is perfect, geen schaduw te bekennen. Je schrijft een liedje ‘Bird on a wire’ en je drinkt een kop koffie. Kan het perfecter? Marianne wordt de liefde van je leven. Je hebt nog wel een paar andere relaties, maar Marianne is je muze en een bron voor nog veel meer liedjes. Jullie blijven een lange tijd bij elkaar. Het leven bereikt het toppunt van perfectie. En dan komt ook nog op een dag de Finse filmmaker Seppo Pietikäinen langs. Samen met zijn Nederlandse vriend Henk Hofstede, zanger van de Nits. Ze willen een documentaire over je maken. Het leven kan niet meer stuk.

Hofstede vertelde erover tijdens zijn solo-optreden op 27 juni jongsleden in de Boerderij. Hij ging samen met Pietikaïnen naar Hydra om te filmen. Alleen wisten ze niet dat op het eiland geen auto’s mogen komen. Ezels waren het aangewezen vervoersmiddel. Beladen met de filmspullen van Pietikaïnen sukkelden de beesten naar het huis van Cohen. Cohen was vergeten te vertellen dat hij net in een verbouwing zat. Pietikaïnen en Hofstede troffen één grote puinhoop aan. De kamer waar de foto van deze achterkant van de hoes was gemaakt was volledig gestript. Op de terugweg dachten de ezels: ‘Bekijken jullie het maar’. Midden in de bergen vertikten ze het om nog maar een stap te verzetten met hun zware last. Even schoot er een tekst voor een nieuw liedje door Hofstedes hoofd. Maar met ‘In the Greek Mountains’ is het nooit wat geworden.

Eigenlijk wel jammer dat die foto met Marianne Ihlen achter de typemachine niet de voorkant van de hoes is geworden van de lp ‘Songs from a Room’ van Leonard Cohen. Deze foto spreekt mij veel meer aan dan de donkere zwart-wit foto van Cohen op de voorkant van de hoes. Een wat sombere foto. Heeft het leven dan toch zijn schaduwkanten? Bestaat het perfecte leven wel? Is dat wat Leonard Cohen met de voorkant van de hoes wil zeggen? Zijn teksten staan in ieder geval bol van de strijd tussen vrijheid en verbondenheid. Zoals de vogel op de telefoondraad. Moet ik me in een kooi laten stoppen, samen met een andere vogel? Of zal ik lekker in mijn eentje vrij door de lucht vliegen?

Leonard Cohen met zijn monotone, melancholische stem. Als puber vond ik er geen bal aan. Maar de meiden om mij heen dweepten met de man. Dus ik voelde me wel genoodzaakt om me in zijn muziek en teksten te verdiepen. En opeens kreeg ik de slag te pakken. Het nummer ‘Halleluja’ bijvoorbeeld is een juweel. Zijn teksten zijn pure poëzie, zijn muziek wordt al decennialang door een keur aan muzikanten gecoverd. Ook door Henk Hofstede; ik kan jullie zijn solo-optreden waarin hij Leonard Cohen zingt, zeker aanraden. En ook zijn Avalance Quartet. Samen met Pim Kops (de toetsenist van De Dijk), Marjolein van der Klauw, en Arwen Linnemann touren ze regelmatig door Nederland met muziek van Cohen

Leonard Cohen en Marianne Ihlen overleden beiden in 2016, zij een klein half jaar voor hem. Het huis is nu privédomein van zoon Adam en dochter Lorca van Cohen. Hydra is wel een bedevaartsoord geworden voor de fans van Cohen, die er vleugje jaren zestig komen proeven, dronken worden met de locals en ‘So long, Marianne’ uit volle borst meezingen. Het is alweer lang geleden dat ikzelf met mijn rugzakje naar de Griekse eilanden ging. Wie weet doe ik het binnenkort weer; nog even en hopelijke zijn alle beperkingen dan opgeheven en kan ik me weer vrij als een vogeltje voelen.”

Door Gerrit-Jan Vrielink