Verhaal achter de platenhoes – Sand (2021) – BALTHAZAR

“Toen mijn zoon me deze platenhoes van de Belgische band Balthazar liet zien, was ik gelijk verkocht. Deze moet ook in mijn platenverzameling staan, was mijn eerste reactie. Dus even clicken op de laptop op de bank, en de volgende dag bracht een koerier het pakje thuis. Wat een verschil met míjn jeugd, toen je één keer in de week naar de platenzaak fietste om een lp te kopen. Het risico van al dat bestellen vanaf de bank is dat je gaat lijken op de Homunculus Loxodontus, het beeld van de jonge Nederlandse kunstenares Margriet van Breevort dat in het LUMC-ziekenhuis in Leiden staat (zit). Letterlijk is de homunculus loxodontus een olifantachtige mythische wezen, maar het is vooral bekend als ‘Degene die wacht’. Het beeld is een hype in Rusland, waar het de bijnaam ‘De Wachter’ heeft gekregen. Het is er al duizenden malen gefotoshopt als symbool voor bureaucratie en lange wachttijden. Een beetje zoals wij in Nederland het begrip ‘de paarse krokodil’ hebben.

De relatie tussen kunstenaars en platenhoezen heeft een lange geschiedenis. Afbeeldingen van schilderijen worden regelmatig gebruikt. Neem de hoes van ‘Another Green World’ (1975) van muzikant en producer Brian Eno. De hoes laat een detail uit het schilderij ‘After Raphael’ zien van kunstenaar Tom Phillips. Popart kunstenaar Andy Warhol maakte een aantal iconische platenhoezen zoals ‘De Banaan’ van Velvet Underground, ‘De Rits’(Sticky fingers) van de Rolling Stones en een portret van Diana Ross (Silk). Kunstenaar Hans Ruedi Giger maakte hoezen voor Emerson Lake & Palmer (Brain Salad Surgery) en voor de solo-lp van zangeres Debby Harry van Blondie. (Ik zou er een vraag over kunnen maken voor een pubquiz; stuur me vooral suggesties, lezer, want ik ken wel veel, maar zeker niet alle platenhoezen uit mijn hoofd).

Terug naar deze hoes van Balthazar. Het laat de aantrekkingskracht van een platenhoes ondubbelzinnig duidelijk zien. Cassettebandjes zijn verdwenen, cd’s gaan naar de achtergrond. Streamen is nu in, maar dan heb je niets in je handen. De jonge generatie muziekliefhebbers grijpt daarom terug naar het fenomeen lp. Reden ook voor groepen als Balthazar om veel aandacht te besteden aan de vormgeving van de hoezen. Zie ook de hoes van de lp van de Nederlandse muzikant Spinvis ‘Trein Vuur Dageraad’. (2017). De plaat heeft tien inlegvellen van tekenares Doris Konings. Zo kun je zelf bepalen hoe je de plaat eruit wil laten zien. (Ook dat is trouwens niet helemaal nieuw. Genesis deed dat al met de lp ‘Abacab’ (1981). Deze zijn in vier verschillende kleurcombinaties te krijgen. Leuk voor de liefhebber. Een beetje platenverzamelaar heeft ze alle vier in de kast staan.)

O ja, en dan is er nog de muziek van Balthazar. Dat was ik bijna vergeten. Wellicht dat veel lezers niet bekend zijn met deze band. Het is mooie ‘independent’ muziek. Sfeervolle melodieën en af en toe zeer dansbaar. Echte festivalmuziek. Ik heb ze drie jaar geleden live gezien op een festival in Duitsland. Als ‘oudere jongere’ ben ik een beetje achteraan gaan staan. De gemiddelde leeftijd van het publiek was rond de dertig. Maar al gauw werd ik gegrepen door de beats en voordat ik het wist stond ik met een jonge meid te dansen. En dat ik ga dansen wil heel wat zeggen.

Belgische muziek is zo gek nog niet. In mijn jonge jaren was ik fan van TC Matic en van zanger Arno Hintjes, en wat later van dEUS. De laatste is nog steeds een van mijn favoriete bands. Nu dus Balthazar. Zo blijf je jong in je geest. Ik kan niet wachten dat het festivalseizoen weer losgaat. Drie dagen lang je laten onderdompelen in het ontdekken van dit soort nieuwe muziek, maar ook genieten van de ‘oude’ megasterren. Maar eerst ga ik eens kijken of de Homunculus Loxodontus nog in Leiden in het ziekenhuis staat (zit). Ik wil het wel eens in het echt zien. Als bezoeker, uiteraard.”

Door Gerrit-Jan Vrielink