Verhaal achter de platenhoes – Parade (1984) – Spandau Ballet

“Harlekijnen, majorettes, soldaten, een brassband; een bonte stoet mensen trekt voorbij aan een gebouw dat wel wat wegheeft van het hoofdgebouw van Radio Kootwijk in de buurt van Apeldoorn. Als je goed kijkt zitten er bekende personen in de uniformen. Zangeres en pin-up model Samantha Fox, die kort tevoren opzien had gebaard door haar borsten voor $250.000 te laten verzekeren, gaat gekleed in een majorettepakje. De bandleden van Spandau Ballet zelf lopen mee, net als hun vaders die een vakbondsvlag dragen. De ontwerper, David Band, heeft zichzelf ook op de hoes afgebeeld, in een harlekijnspak. Band was een vriend van gitarist Gary Kemp. Het idee van een parade kwam van Kemp. Hij vergeleek tournees van de band altijd met een parade. Hij had het nooit over een ‘tour’, maar altijd over een parade. Enerzijds omdat een tournee op een militaire operatie leek, anderzijds omdat hij zich tijdens een tournee onderdeel voelde van een rondtrekkend circus. Parade heeft beide betekenissen in zich.
 
De uitwerking van het idee – de hoes dus – deden Kemp en Band getweeën. Om te beginnen is de bonte stoet een knipoog naar het ballet Parade uit 1917 van de beroemde Russische danser Sergei Diaghilev, op muziek van Eric Satie. In Parade treden de dansers op in allerlei gekke uitrustingen. De man op de poster wijst hen de weg naar het volgende optreden. Tot slot: parades zijn er in soorten en maten, dus daarom wilde Kemp en Band een bonte stoet mensen op de hoes. Zodat de koper een beetje in verwarring achterblijft. Kijken we naar een 1 mei parade in Moskou? Zou kunnen, gezien de socialistische uitstraling van de arbeider op de poster. Of is er een verwijzing naar een parade van de nazi’s? Per slot van rekening is Spandau de naam van de gevangenis waar nazi-kopstuk Rudolf Hess tot zijn dood in 1987 gevangen zat. En Radio Kootwijk is dan wel officieel art-deco stijl, maar er zitten – niet zo vreemd in 1929, ook wat totalitaire trekjes in de bouwstijl. Maar misschien is het ook wel gewoon een feestelijke optocht, in New Orleans (de brassband!) of Rio de Janeiro met carnaval.
Hoe dan ook een mooi idee dus van Gary Kemp om de derde lp van Spandau Ballet, die inmiddels wereldberoemd was door hits als ‘Gold’ en ‘True’, de titel ‘Parade’ te geven.
 
Spandau Ballet is een van de grote namen uit de New Wave van de jaren tachtig. Eerlijk gezegd is die stroming een beetje aan mij voorbijgegaan. Dat was deels uit chagrijn: Punk had eind jaren zeventig ‘progrock’ weggeblazen. Toen punk plaatsmaakte voor New Wave, stond ik nog niet open voor deze nieuwe muziekstroming. Ik zat nog vol frustratie over de punkmuziek. New Wave ging twee kanten op. Je had de sombere muziek van The Cure. Daar had ik geen zin in. En je had de muziek van groepen als Duran Duran en Spandau Ballet. Gemakkelijk in het gehoor liggende, commerciële muziek. Daar had ik nooit iets mee opgehad. Totdat de zanger van Spandau Ballet, Tony Hadley, in 2019 in De Boerderij optrad. Opeens stond ik met mijn vrouw al dansend ‘Gold’ mee te zingen. Het was één groot feest in de Boerderij. De swingende stoet van muzikanten trok daarna naar de volgende stad om weer een happening neer te zetten.
 
Ik nam me voor meer eighties muziek te gaan verzamelen. Maar dat was meer voor de heb dan dat ik het veel draaide. Nu krijg ik af en toe verzoeken om een verhaal over een hoes uit de jaren tachtig te schrijven. Ik had me eigenlijk nooit verdiept deze platenhoezen. Maar ‘Parade’ was een verrassende speurtocht, met details waar ik geen weet van had. Dus dat wordt verder graven in mijn ‘eighties’-collectie. Wie weet levert het nog meer verhalen op. Of trekt deze stoet alsnog aan mij voorbij?”
 
Door Gerrit-Jan Vrielink