Verhaal achter de platenhoes: Hand.Cannot.Erase (2015) – STEVEN WILSON

“Steven Wilson is wat mij betreft de koning van de hedendaagse progrock. Prachtige muziek met schitterende gitaarsolo’s en mooie synthesizergeluiden. Strak drumwerk, stevige baspartijen en complexe ritmes. Typerend voor progrock is het idee van een conceptalbum. En, bovenal, prachtige platenhoezen. Tegenwoordig heb je niet alleen de hoezen van LP’s, maar komen er ook ‘limited editions’ uit. Hele boekwerken gemaakt door kunstenaars. Zo ook voor deze LP “Hand.Cannot.Erase”. Met een thema waar je niet heel vrolijk van wordt. Het gaat over eenzaamheid, isolement en vervreemding; herinneringen kun je niet met je hand uitwissen, ze blijven altijd bestaan.

Het verhaal gaat over Joyce Carol Vincent, die in 2003, na te zijn gestorven in haar appartement in Noord-Londen, meer dan twee jaar onontdekt bleef. Dit soort krantenberichten lees je wel eens vaker en dan denk je meestal dat het een oude vrouw van een jaar of 90 is. Maar Joyce Carol Vincent was pas 38 jaar. In 2011 maakte de Ierse regisseuse Carol Morley een docudrama ‘Dreams of a Life’ van het leven van Vincent. Het is een terugblik op haar levensloop en hoe het zo fout heeft kunnen gaan. Veel vragen blijven onbeantwoord. De paradox van de vrouw die vrienden, familie, collega’s en buren had en niemand die haar dood opmerkte. Iedereen die haar heeft gekend vertelt dat ze een vrolijke meid was, maar in haar hoofd was blijkbaar kortsluiting. Dit is symbolisch weergegeven op deze hoes. Het docudrama vormde de inspiratie voor Steven Wilson om dit album te maken.

Langzaam maar zeker trok Joyce Carol Vincent zich terug uit haar leven. Ze stopte met verschillende baantjes. De vriend die ze had, heeft nooit meer wat van zich laten horen. Ook niet na haar dood. Waarschijnlijk is er sprake van mishandeling geweest, want Joyce Carol Vincent heeft nog een tijdje in een ‘Blijf van mijn Lijf’ huis gezeten. Het contact met haar familie was ook afgebroken, nadat ze naar London verhuisd was. Ze sloot zich op in een flatje in Noord-London. De doodsoorzaak is onbekend. Het vreemde is dat ze bezig was met het inpakken van kerstcadeautjes. De tv stond na twee jaar nog steeds aan. Bizar dat de buren nooit iets opgemerkt hadden. De stank verweten ze aan de vuilnisbakken die om de hoek van de flat stonden. De huur voor de elektriciteit werd automatisch afgeschreven. Voor de rest is het een toppunt van vervreemding geweest. Ook al woon je op een kluitje, niemand bekommert zich om elkaar. En dat is het thema dat Steven Wilson wil aankaarten. In feite kan het iedereen overkomen. Want wie bekommert zich tegenwoordig nog om de buren? Bel jij aan als je elkaar na een maand niet meer gezien hebt?

Aan de ene kant is het een beklemmend thema, tegelijkertijd is de ‘limited edition’ van schitterende schoonheid. Zowel het boekwerk als de muziek. Het boekwerk is gemaakt door Lassie Holie en zijn team van illustrators. Een echt kunstwerk. Ze hebben er een soort van dagboek van gemaakt met ruim 100 pagina’s met prachtige foto’s, krantenknipsels en teksten uit een dagboek. Allemaal fake, maar je kruipt helemaal in de huid van Carol Joyce Vincent. De muzikanten van dit album heb ik inmiddels persoonlijk ontmoet in de Boerderij. Gitarist Guthrie Govan en drummer Marco Minnemann traden vorig jaar nog op met hun band ‘The Aristocrats’. Toetsenist Adam Holzman gaf een prachtig solo-optreden in 2018 en bassist Nick Beggs speelde drie jaar geleden mee met Steve Hackett. Superaardige gasten en wereldmuzikanten. De gitaarsolo’s van Govan bezorgen me regelmatig kippenvel vanwege de schoonheid.

Met deze de platenhoes en de muziek op volle sterkte over de luidsprekers weet je weer wat de waarde is van progrock in 2020. Steven Wilson zelf is inmiddels te groot geworden voor de Boerderij. Hij vult gemakkelijk de Ziggo. Hopelijk zien we zijn collega’s regelmatig terug in de Boerderij. Ik kan niet wachten.”

Door Gerrit-Jan Vrielink